Tetanus
Algemene informatie
Hoewel Tetanus als vaccinatie wordt gegeven samen met een aantal kinderziektes is het geen kinderziekte, maar een acute infectie ziekte. Iemand kan de ziekte verschijnselen krijgen die wij kennen als Tetanus wanneer er een verwonding is die diep is en smal (bijvoorbeeld door een spijker) en waarbij vuil in de wond kan zijn gekomen. Wanneer er een dergelijke verwonding is kan de bacterie die de verschijnselen kan veroorzaken (Clostridium tetani) de bloedbaan binnen dringen.
De bacterie komt normaal voor in de darmen van paarden en andere planteneters zonder dat deze dieren daar last van hebben. De bacterie plant zich voort door de vorming van sporen die zich via de uitwerpselen van deze dieren in de omgeving kunnen verspreiden. De sporen kunnen overal voorkomen: in de aarde, uitwerpselen, op voorwerpen en planten in de omgeving, in natuurlijk en huishoudelijk afval, enzovoort. Deze sporen zijn zeer sterk. Ze kunnen jaren in dit natuurlijke milieu overleven, maar worden wel gedood of verzwakt door direct zonlicht.
De bacterie kan zich alleen voortplanten in een omgeving waar weinig of geen zuurstof aanwezig is. Bij de mens doen deze ideale omstandigheden zich voor in diepe wonden of in wonden met afstervend en dood weefsel. Als iemand de sporen via de spijsvertering binnenkrijgt is er weinig gevaar omdat die het zure milieu van de spijsvertering niet overleven.
De bacterie kan gedood worden door hitte en ontsmettingsmiddelen.
De bacterie zelf is niet gevaarlijk voor de mens, maar wel een gifstof (toxine)die zij afscheidt. Deze krachtige gifstof blokkeert de werking van bepaalde zenuwen en veroorzaakt zo ongecontroleerde krampen van de spieren. Zelfs een uiterst kleine hoeveelheid kan al dodelijk zijn....
Incubatietijd
De incubatietijd ligt tussen de twee dagen een een paar weken. Hoe sneller de symptomen optreden, hoe heftiger de besmetting en dus de gifstoffen, hoe slechter de prognose is.
Symptomen en verloop van de ziekte
Vaak beginnen de symptomen met stijfheid van een kaakspier (vandaar de naam kaakklem ofwel trismus) die meestal langzaam verergeren tot pijnlijke spierkrampen en spasmen. Er worden steeds meer spieren aangetast waarbij het opvallend is dat de handen en voeten gespaard blijven. De rugspieren worden zo geprikkeld dat de meestal strak achterover gebogen ligt. De spierkrampen en spasmen zijn zeer pijn lijk. Na verloop van tijd (meestal 6 weken) komen er steeds meer slik-en ademhalingsproblemen die de toestand zeer ernstig maken. De spierspasmen kunnen spontaan voorkomen maar kunnen ook uitgelokt worden door bijvoorbeeld licht en geluid.
Het toxine zorgt ook voor stimulatie van het sympathische zenuwstelsel en vrijkomen van grotere hoeveelheden stoffen zoals adrenaline in het bloed. Hierdoor kunnen andere symptomen als hoge bloeddruk, koorts, zweten en hartritmestoornissen, incontinentie voor urine,e.a ontstaan. Meestal blijft men volkomen bij bewustzijn en wakker.
Uiteindelijk worden de de ademhalingsspieren en/of hartspier aangetast waaraan de patiënt sterft.
Hulpmiddelen en behandeling
In de reguliere gezondheidszorg wordt de diagnose meestal klinisch gesteld door het beeld van de symptomen en de voorgeschiedenis. De tetanusbacil kan, via weefselonderzoek, opgespoord worden in de wond maar omdat tetanus een toestand van groote spoed is wordt er meestal onmiddellijk gestart bij vermoeden van tetanus-infectie met tegengif en spierverslappers. In ernstige gevallen moet beademing plaatsvinden.
Er dient wondverzorging plaats te vinden om de tetanusbacterie te verwijderen. Hoewel het onduidelijk is of antibiotica effect hebben, worden die meestal toch gegeven. Daarnaast wordt er antitoxine gegeven (menselijk antistoffen tegen het toxine).
Mits goed behandeld, overleven de meeste patiënten het. Maar meestal duurt de ziekte zo'n 4-6 weken waarvan gemiddeld zo'n 3 weken met beademing.
Het mag duidelijk zijn dit het een ernstige ziekte is.
Ze komt, zeker door de toegenomen hygiëne nog maar zelden voor, mede ook doordat het gebruik van paarden uit het straatbeeld is verdwenen.
Met homeopathie
Omdat de ziekte zo gevaarlijk is heb je als homeopaat maar weinig tijd om iets te doen. Als er al daadwerkelijk tetanus verschijnselen zijn al helemaal.
Als er sprake is van een mogelijk besmetting doordat er een wond is.
Wanneer er een diepe smalle of prikwond ontstaat door een voorwerp waarmee besmetting met tetanus kan optreden is het zaak de wond zo goed mogelijk te laten bloeden (dan "spoelt" het schoon) en daarna schoon te maken met een fysiologische zoutoplossing (NaCl 0,9%) en daarna te behandelen met Hypercal tinctuur (± 20 druppels op een half kopje schoon water). Daarmee voorkom je 99% van de besmettingen. Preventief kun je Ledum C30 geven (een paar korrels oplossen in gedestilleerd water - de oplossing 2x krachtig schudden en 2x per dag geven gedurende drie dagen)
Als er sterke vermoedens zijn van een besmetting
Mochten er dan toch symptomen optreden kun je Hypercum C30 geven (overleg met je homeopaat voor de wijze van innemen) en zo snel mogelijk diagnose laten stellen in het ziekenhuis en eventueel behandelen met anti-toxinen.
Ga niet zelf dokteren, dat kan in dit geval levensgevaarlijk zijn.
Een opmerkelijke genezing van tetanus met homeopathie
"Leef of sterf onder mijn behandeling"
Patiënten die niet echt durven te kiezen voor homeopathie, zijn er al 200 jaar geweest. Soms heeft de homeopaat daar genoeg van en dat gebeurde ook al in 1896. Dat kun je lezen in onderstaand verslag uit de Hahnemannian Advocate 1896 Volume XXXV (Chicago).
Dr Drake schreef: de publicatie van Dr. Kennedy (in het vorige nummer van het tijdschrift- fm) doet me denken aan een geval van zo'n twintig jaar geleden van een patiënt van mij die, tijdens het gebruik van een bijl, zijn voet heel zwaar verwonde. Ik was weg van huis op het moment dat het gebeurde en ze riepen er een arts die met vier of vijf hechtingen de wond dichte. Hij verwachte verder geen problemen van de wond, maar in de loop van twee of drie dagen de voet begon op te zwellen, en in plaats van mij erbij te vragen ging hij naar een chirurg die hem onderhuidse injecties met morfine gaf, die hadden echter geen effect. Op dat moment riepen ze de hulp in van twee allopathische artsen. Die concludeerden dat er een gedeeltelijk doorgesneden zenuw was. En na het verwijderen van de hechtingen verdiepten ze de wond met een scalpel, maar dat gaf geen verbetering. Geleidelijk aan ging het slechter met de voet, die werd diep paars en hoewel er geen kaakkramp was verwachten de artsen dat dat met een per uur wel zo zou zijn. Er waren al een aantal symptomen van tetanus zoals stuiptrekkingen en zenuwschokjes.
Ze gaven hem slaapmiddelen, en het enige wat ze de man te bieden hadden was om hem onder de invloed van ether te brengen nadat ze nog eens overlegd hadden. De doorbloeding was inmiddels zo slecht, er was zo veel verkleuring en zwelling dat ze besloten dat ze moeten amputeren, maar ze gesloten te wachten tot de scheidingslijn van de infectie duidelijk was. Dit was op een zaterdag ongeveer tien of twaalf dagen na het ongeval. Zaterdagavond om twaalf uur werd ik erbij geroepen en ik ging naar hem toe om hem te zien. Ik vond hem in die toestand. Ik had niets anders dan een C200 Hypericum bij mij, maar ik was ervan overtuigd dat dat het juiste middel was en ik gaf hem een droge dosis (korrels in de mond - fm). Ik liet een opgeloste dosis in water achter en gaf hem dat en ging naar huis om de zaak nader te onderzoeken in de litereatuur.. Toen ik terugging naar het huis (misschien was ik gegaan zo'n twintig minuten) vond ik de patiënt in diepe slaap. Ik liet de opdracht achter om hem ieder uur een dosis van het middel te geven als hij bij het wakker worden niet duidelijk beter er aan toe was. Ik zou de volgende morgen terug komen.
Toen ik de volgende ochtend binnwen kwam draaide de man zich naar me toe en zei: "Dokter, neem het mij niet kwalijk, maar ik ben terug gegaan naar de oude dokter. Hij was hier en was er heel blij te horen dat ik een goede nacht had geahd." De chirurg was zeer tevreden en was poeders aan het maken van ik weet niet wat, toen hij het glas dat mijn medicijn bevatte zag en vroeg: "Wat is dat?" Ik vertelde hem en wat het was en gedurende een kwartier maakt hij me uit voor ales wat mooi en lijk was. Daarna zei hij dat het slecht was om zijn werking van zijn geneesmiddelen te verstoren net toen ze effect gingen krijgen.
Ik vertelde de patiënt dat hij recht had op wie hij in dienst wilde nemen en verliet hem. Nadat ik hem verliet, kwam de pijn weer net zo erg terug als voorheen en ze moesten weer toevlucht te nemen tot ether en zo bleef het gedurende een week. teon reipen ze mij er waar bij. ik ging naar hem toe en hij zei dat hij ervan overtuigd was dat ik hem meer goed kon doen dan de chirurg. "Nou," zei ik, "dat is goed, maar voordat ik je weer iets ga cvoorschrijven moeten we tot een overeen. Ik ben bereid om u een geneesmiddel voor te schrijven als u bereid bent om te leven of onder mijn behandeling sterven. Maar ik ben niet bereid zijn om u iets voor te schrijven, tenzij u daarmee instemt. Hij zei , "Dokter, dat kan ik niet doen." "Doe net als u het u belieft," zei ik, "u hebt uw manier gekozen op zondagmorgen, nu kies ik de mijne. Wanneer u tot de conclusie komt dat u het opnieuw op mijn manier wilt proberen, kunt u me laten roepen." Nou, hij belde me die middag, zijn lijden was verschrikkelijk. De symptomen waren ongeveer hetzelfde als voorheen en ik gaf hem Hypericum C200. Binnen tien minuten viel hij in slaap en sliep een paar uur. Hij had geen verdere problemen onder mijn behandeling en gans goed. Maar na de genezing heeft hij nog lange tijd last gehad van oedeem.
Nawoord.
Het in slaap vallen van een homeopathisch middel is iets dat ik bij acute ziektes vaak heb gezien en is een onderdeel van het genezingsproces.
Zo bont als deze homeopaat heb ik het niet meegemaakt maar ik zie zeker dat veel mensen moeite hebben op de homeopathie te vertrouwen. Misschien dat dit verhaal helpt.
